Twoje bilety

Wybierz datę i liczbę biletów — wstęp jest wolny, więc w wybranym dniu możesz przyjść o dowolnej porze w godzinach otwarcia.

Data Poniżej widzisz dostępność na żywo — popularne terminy szybko się zapełniają, więc zarezerwuj dzień, który Ci odpowiada.

Ile biletów?

Bilet dla dorosłych Od 25. roku życia – lub w każdym wieku bez dowodu tożsamości

€18

✓ Oficjalny bilet wysłany e-mailem ✓ Pomoc wielojęzyczna 24/7

W czym możemy pomóc?

Błyskawiczne odpowiedzi na najczęściej zadawane pytania, dostępne o każdej porze. Potrzebujesz indywidualnego wsparcia? Wyślij do nas wiadomość – odpowiada prawdziwy człowiek.

Od wtorku do niedzieli, w godzinach 10:00–17:00 od października do marca oraz 10:00–18:00 od kwietnia do września. Zamknięte w każdy poniedziałek – to najczęstszy błąd w planowaniu, jaki popełniają turyści zagraniczni. Również nieczynne: 1 stycznia, w Niedzielę Wielkanocną, 1 maja, 13 czerwca (święto patrona Lizbony – Santo António) oraz 24 i 25 grudnia. Ostatnie wejście możliwe jest na pół godziny przed oficjalnym zamknięciem, a taras na dachu zamykany jest zazwyczaj 15 minut wcześniej, aby zdążyć opróżnić schody kopuły.
Na Campo de Santa Clara, w górnej części dzielnicy Alfama w centrum Lizbony – dziesięć minut pieszo pod górę od dworca Santa Apolónia lub krótki spacer od przystanku tramwaju nr 28 przy Voz do Operário. Adres: Campo de Santa Clara, 1100-471 Lisboa. Budynek to duży, biały kościół z kopułą po północnej stronie placu. Kopułę widać z każdego miejsca w dolnej Alfamie – to najbardziej charakterystyczny punkt orientacyjny w górnej części dzielnicy, łatwo trafić pieszo.
Nie. To jest Panteão Nacional w Lizbonie, mieszczący się w siedemnastowiecznym kościele Igreja de Santa Engrácia w dzielnicy Alfama. Paryski Panteon to zupełnie odrębny, osiemnastowieczny monument na Lewym Brzegu w Dzielnicy Łacińskiej, gdzie pochowani są Wolter, Rousseau, Victor Hugo i Maria Skłodowska-Curie. Łączy je tylko nazwa – nie mają wspólnego operatora, architektury ani żadnych powiązań. Oferujemy wyłącznie lizboński Panteon. Jeśli szukają Państwo paryskiego monumentu, jego operatorem jest tamtejszy zarząd obiektu.
Wśród faktycznie złożonych tu szczątków znajdują się: pisarze Almeida Garrett i Aquilino Ribeiro; poetka Sophia de Mello Breyner Andresen; Manuel de Arriaga, pierwszy wybrany prezydent Republiki; przywódca ruchu oporu Humberto Delgado; królowa fado Amália Rodrigues, pochowana w 2001 roku; oraz piłkarz Eusébio, przeniesiony tutaj w 2015 roku. Pod kopułą stoi również cenotaf (pusty pomnik nagrobny) Luísa de Camõesa, epickiego poety Portugalii – jego rzeczywiste szczątki zaginęły wieki temu. Kilku innych pisarzy, prezydentów i postaci kultury upamiętniono mniejszymi cenotafami wokół nawy.
Tak – wejście na górne galerie i na taras na dachu u podstawy kopuły to dla większości odwiedzających największa atrakcja. Panorama 360° obejmuje dachy Alfamy, ujście Tagu, port wycieczkowców, Zamek św. Jerzego po drugiej stronie doliny, Most 25 Kwietnia oraz pomnik Chrystusa Króla na południowym brzegu. Wejście wymaga pokonania kilku biegów schodów i nie jest dostępne dla osób na wózkach. Taras na dachu zamykany jest zwykle 15 minut przed resztą budynku, więc warto odpowiednio zaplanować wizytę.
Budowę rozpoczęto w 1682 roku, po tym jak poprzedni kościół na tym miejscu został zniszczony przez wichurę w 1681 roku. Kopuła była najbardziej ambitnym elementem, a jej realizację wielokrotnie opóźniały braki finansowe, zawirowania polityczne, trzęsienie ziemi w Lizbonie w 1755 roku oraz kasata zakonów w 1834 roku. Budynek został formalnie ukończony dopiero w 1966 roku – dwieście osiemdziesiąt cztery lata po rozpoczęciu prac. Portugalski idiom „obras de Santa Engrácia” – dzieła Santa Engrácia – używany jest od XVIII wieku na określenie każdego projektu, który ciągnie się w nieskończoność.
Dekretem Republiki Portugalskiej w 1916 roku. Pierwsza Republika została ustanowiona w 1910 roku po upadku monarchii, a nowy reżim poszukiwał jednego monumentalnego miejsca, w którym mógłby czcić postaci o znaczeniu narodowym – zarówno kulturowym, jak i politycznym. Santa Engrácia, wówczas jeszcze strukturalnie niedokończona, została wybrana ze względu na swoją skalę, centralną lokalizację w Lizbonie oraz stosunkowo nowoczesną barokową architekturę, która uznana została za bardziej odpowiednią dla świeckiego pomnika niż średniowieczne kościoły w niższej części miasta. Pierwsze pochówki i cenotafy miały miejsce pod koniec lat 1910. i w latach 20. XX wieku.

Czat na WhatsAppNajszybsza odpowiedź — prosimę o wiadomość teraz

lub wyślij wiadomość

Nie znaleźli Państwo odpowiedzi? Prosimy o przesłanie wiadomości — odpowiada prawdziwa osoba.

Twoje bilety

Twoje dane i płatność

Podsumowanie